Άλλες Παθήσεις

Ο ρόλος της διατροφής στη χολολιθίαση

10 Ιανουαρίου 2017
9 λεπτά να διαβαστεί
Ο ρόλος της διατροφής στη χολολιθίαση

Photo source: www.bigstockphoto.com

Οι χολόλιθοι αποτελούν ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας στα περισσότερα αναπτυγμένα κράτη της Δύσης. Περίπου 20 εκατομμύρια ενήλικες στις Η.Π.Α. πάσχουν από χολολιθίαση ενώ στην Ευρώπη ο μέσος επιπολασμός της ξεκινάει από 5,9% στην Ιταλία και φτάνει 21,9% στη Νορβηγία.

Υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα;

Πολλές επιδημιολογικές έρευνες, έχουν συνδέσει την παχυσαρκία και τον αυξημένο δείκτη μάζα σώματος με την δημιουργία χολόλιθων. Ακόμη, κάποιες άλλες επιδημιολογικές έρευνες διαπίστωσαν πως οι γυναίκες προσβάλλονται συχνότερα από ότι οι άνδρες. Επίσης, η αυξανόμενη ηλικία μεγαλώνει την πιθανότητα σχηματισμών λίθων στην χοληδόχο κύστη. Καταστάσεις όπως αυτές της ινσουλινοαντοχής και του διαβήτη έχουν συνδεθεί με παθογένεση λίθων στην χοληδόχο κύστη.

Γενικότερα, τον τελευταίο καιρό συντελείται η προσπάθεια να βρεθεί εάν η χολολιθίαση συνδέεται με το μεταβολικό σύνδρομο. Τέλος, η εγκυμοσύνη όπως και κάποιες φλεγμονώδεις καταστάσεις του εντέρου έχουν συσχετιστεί με αυτήν την παθολογική κατάσταση. Πάντως, πέρα των περιβαλλοντικών παραγόντων και το γενετικό υπόβαθρο είναι δυνατόν να συνδέεται με ασθένειες της χοληδόχου κύστης.

Παθογένεση χολόλιθων

Τα σημαντικότερα αίτια παθογένεσης των χολόλιθων είναι:

  • Η αυξημένη περιεκτικότητα της χολής σε χοληστερόλη που δημιουργείται είτε λόγω αυξημένου χρόνου παραμονής της χολής, είτε λόγω αυξημένου ρυθμού απορρόφησης ύδατος ηλεκτρολυτών από την χολή, είτε αυξημένων προσταγλαδινών και οιστρογόνων.
  • Η μειωμένη κινητικότητα της χοληδόχου κύστης που προκαλείται είτε λόγω μειωμένης χάλασης του σφιγκτήρα του Oddi, είτε μείωσης της σύσπασης της χοληδόχου κύστης, είτε αύξησης των οιστρογόνων και της σωματοστατίνης και μείωσης της χολοκυστοκινίνης.

Προβληματισμοί στις έρευνες που σχετίζονται με διατροφή και χολολιθίαση

Ο ορισμός και ο εντοπισμός της χολολιθίασης είναι συνήθως προβληματικές διότι δυο στις τρεις περιπτώσεις με χολόλιθους είναι ασυμπτωματικές. Πριν, την δεκαετία του ’80, ο επιπολασμός της χολολιθίασης διαπιστωνόταν με έρευνες αυτοψίας. Πλέον, οι χολόλιθοι μπορούν να διαπιστωθούν με υπερηχογράφημα (θετικό σε περισσότερες από το 95% των περιπτώσεων) ή με από του στόματος χολοκυστογραφία (θετική στα 2/3 των περιπτώσεων ενώ στο 1/3 των περιπτώσεων δεν σκιαγραφείται η χοληδόχος κύστη, γεγονός που θεωρείται ως ένδειξη πάθησης της χοληδόχου κύστης). Γενικότερα, το υπερηχογράφημα θεωρείται ως η πιο αξιόπιστη μέθοδος για τον εντοπισμό των χολόλιθων λόγω της ακρίβειας όσο και της ευκολίας χρήσης. Έτσι, πλέον μπορούν να εντοπίζονται και οι ασυμπτωματικές περιπτώσεις χολολιθίασης.

Ένα ακόμη πρόβλημα που ανακύπτει είναι πως οι επιδημιολογικές έρευνες γενικότερα δεν μπορούν να διαχωρίσουν τους λίθους χοληστερόλης και τους λίθους χολερυθρίνης, οι οποίοι έχουν ξεχωριστούς μηχανισμούς παθογένεσης και παράγοντες κινδύνου. Η παθοφυσιολογία του σχηματισμού των χολερυθρινικών χολόλιθων είναι λιγότερο γνωστή, πιθανώς όμως συμμετέχουν σε αυτόν η αυξημένη παραγωγή χολερυθρίνης (σε αιματολογικές παθολογικές καταστάσεις), η υψηλή περιεκτικότητα της χολής σε Ca++ και CO2-, η κίρρωση και η μικροβιακή διάσπαση της συνδεδεμένης χολερυθρίνης σε μια λιγότερο ευδιάλυτη μορφή.

Πρόσληψη ενέργειας

Η ενεργειακή πρόσληψη έχει συνδεθεί άμεσα με τον κίνδυνο χολολιθίασης, κυρίως μέσω της συνεισφοράς της στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας. Η παχυσαρκία συντελεί στην δημιουργία χολόλιθων αυξάνοντας την σύνθεση χοληστερόλης, στην έκκριση της χοληστερόλης στην χολή και συντελεί στον κορεσμό της χολής σε χοληστερόλη. Ένας μεγάλος αριθμός επιδημιολογικών ερευνών εξέτασε την σχέση της ενεργειακής πρόσληψης και της χολολιθίασης.

Σε μια γαλλική έρευνα με 152 άτομα στα οποία διαγνώστηκε χολολιθίαση με την βοήθεια υπερηχογραφήματος, βρέθηκε αυξημένος κίνδυνος για χολολιθίαση με μια διατροφή άνω των 2500 Kcal. Επίσης, σε μια άλλη case-control έρευνα που διεξάχθηκε στην Ινδία, σε ασθενείς μιας κλινικής στο Νέο Δελχί, βρέθηκε πως τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες με χολολιθίαση η ενεργειακή πρόσληψη ήταν αυξημένη στατιστικά σημαντικά σε σχέση με εκείνη των ατόμων της ομάδος ελέγχου. Επίσης θετική συσχέτιση προέκυψε και από μια πρόσφατη έρευνα στο Πακιστάν.

Από την άλλη, σε μια μεγάλη επιδημιολογική που διεξήχθη σε Αμερικάνους Μεξικάνικης καταγωγής δεν υπήρξε κάποια θετική συσχέτιση όπως και σε άλλες επιδημιολογικές έρευνες. Μάλιστα, σε μια ιταλική έρευνα φάνηκε ένας μειωμένος σχετικός κίνδυνος χολολιθίασης από αυξημένη ενεργειακή πρόσληψη.

Υδατάνθρακες

Η επίδραση των υδατανθράκων στην χολολιθίαση έχει εξεταστεί από αρκετές έρευνες. Οι Misciagna και συνεργάτες διαπίστωσαν πως μια υψηλή πρόσληψη απλών σακχάρων είναι δυνατόν να οδηγήσει στην ανάπτυξη της χολολιθίασης. Το εύρημα αυτό αποδόθηκε κυρίως σε μια αυξημένη σύνθεση χοληστερόλης στο συκώτι σε συνδυασμό με μια αύξηση στην έκκριση της ινσουλίνης. Επίσης, σε μια Γαλλική έρευνα, η κατανάλωση των υδατανθράκων από τους ασθενείς με χολολιθίαση ήταν στατιστικά σημαντικά αυξημένη σε σχέση με τα άτομα της ομάδος ελέγχου. Παραδόξως, στην ίδια έρευνα βρέθηκε πως μια κατανάλωση κάτω των 12 gr καθημερινά μειώνει τον κίνδυνο της χολολιθίασης.

Τα ίδια αποτελέσματα προέκυψαν και από την έρευνα του Tandon στην Βόρεια Ινδία με την διαφορά πως η στατιστική σημαντικότητα αυξανόταν στις γυναίκες ενώ σε αυτές υπήρχε ταυτόχρονα και αυξημένη κατανάλωση απλών σακχάρων. Επίσης, έρευνα στην Ιταλία έδειξε θετική συσχέτιση αυξημένης πρόσληψης υδατανθράκων με μη διαγνωσμένη χολολιθίαση και στα δυο φύλλα. Στην συγκεκριμένη έρευνα το ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιήθηκε δεν μπορούσε να διαχωρίσει το σύνολο των απλών σακχάρων που καταναλώθηκαν. Ακόμη, και στην πιο πρόσφατη έρευνα του 2005 διαπιστώθηκαν τα ίδια αποτελέσματα στο σύνολο των συμμετασχόντων. Η μοναδική έρευνα, από την οποία δεν προέκυψε κάποια συσχέτιση ήταν των Sarin και συνεργατών.

Γενικότερα, αυξημένη πρόσληψη υδατανθράκων είναι δυνατόν να αυξάνει τα επίπεδα των peak της ινσουλίνης. Όμως, τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης έχουν συνδεθεί με αυξημένη δραστικότητα της αναγωγάσης του HMG-CoA και ενεργοποίηση των ηπατικών υποδοχέων των LDL. Έτσι, η ηπατική πρόσληψη χοληστερόλης αυξάνεται με αποτέλεσμα τον υπερκορεσμό της χολής σε χοληστερόλη. Επίσης, αυξημένα επίπεδα απλών σακχάρων έχουν συνδεθεί με παχυσαρκία, την ινσουλινοαντοχή και τελικά τον διαβήτη. Τα επίπεδα της ινσουλίνης είναι υψηλότερα ανάμεσα σε παχύσαρκους και ασθενείς με χολολιθίαση. Υπερκορεσμός της χολής με χοληστερόλη και μειωμένη σύσπαση της χοληδόχου κύστης είναι συχνό φαινόμενο σε διαβητικούς ασθενείς.

Απώλεια Βάρους

Ένας άλλος παράγοντας σχηματισμού χολόλιθων, εκτός της παχυσαρκίας, αποτελεί το απότομο χάσιμο βάρους που συχνά επιδιώκεται από τα παχύσαρκα άτομα μέσω αυστηρών υποθερμιδικών διαίτων. Ο μηχανισμός που συνδέει το απότομο χάσιμο βάρους με την χολολιθίαση είναι η αύξηση του κορεσμού της χοληστερόλης στην χολή καθώς επίσης και η στάση της χοληδόχου κύστης. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός έχει περιγραφεί και σε κάποιες άλλες καταστάσεις όπως την εγκυμοσύνη, την παρεντερική διατροφή και διαβήτη.

Σχετική ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε το 1994, έδειξε πως μια απώλεια βάρους μεγαλύτερη των 1,5 kg/εβδομάδα αυξάνει στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο για δημιουργία χολόλιθων. Συγκεκριμένες κλινικές έρευνες με ανθρώπους έδειξαν πως μια υποθερμιδική δίαιτα των 900 kcal, η οποία πραγματοποιήθηκε για 13 εβδομάδες σε 272 παχύσαρκα άτομα, τα άτομα ανέπτυξαν χολόλιθους έχοντας χάσει περίπου 18-20 Kgr. Μάλιστα, η ανάπτυξη των χολόλιθων ήταν τόσο στην υψηλή περιεκτικότητα λιπαρών όσο και σε εκείνη που δεν ήταν. Στα ίδια αποτελέσματα κατέληξε μια άλλη κλινική έρευνα που πραγματοποιήθηκε για 16 εβδομάδες.

Στην σημερινή Δυτική κουλτούρα, το ενδιαφέρον για το σωματικό βάρος και μια ιδανική σιλουέτα, έχει οδηγήσει πολλά άτομα, ειδικά γυναίκες, να είναι πρόθυμες να δοκιμάσουν σχεδόν κάθε τρόπο χασίματος βάρους. Το εσκεμμένο χάσιμο βάρους οδηγεί πολλές φορές σε επαναπρόσληψη κιλών, οδηγώντας στο λεγόμενο weight cycling (φαινόμενο απώλειας και επαναπρόσληψης).

Σε μια προοπτική έρευνα, την Nurse’s Health Study , που εξετάστηκαν νοσοκόμες από το 1972-1988, φάνηκε πως το 54,9% είχε τουλάχιστον ένα επεισόδιο weight cycling. Σε σύγκριση με τις γυναίκες που διατήρησαν το βάρος τους σταθερό, φάνηκε πως ο σχετικός κίνδυνος για χολοκυστεκτομή (διορθωμένο για δείκτη μάζα σώματος, ηλικία, πρόσληψη αλκοόλης, λήψη λίπους και κάπνισμα) ήταν 1,20 για τις ελαφρά cyclers( σε αυτές που έχουν χάσει 5-9 lb και το επαναπροσέλαβαν), 1,31 για τις μέτρια cyclers (10-19 lb) και 1,68 για τις σοβαρά cyclers (>20 lb). Όταν εξετάστηκε ο αριθμός των κύκλων σε σχέση με τον κίνδυνο, τα αποτελέσματα έδειξαν πως ο αριθμός των επεισοδίων δεν επηρέαζε τον σχετικό κίνδυνο.

Λιπαρά Οξέα

Η διαιτητική πρόσληψη λίπους έχει επίσης προταθεί ως ένας παράγοντας κινδύνου για την δημιουργία χολόλιθων. Διάφοροι μηχανισμοί με συγκεκριμένους τύπους λιπαρών οξέων έχουν προταθεί, αλλάζοντας τόσο την σύνθεση όσο και την ποσότητα του λίπους στην διατροφή ανθρώπινων μοντέλων. Αρκετές επιδημιολογικές έρευνες ανέφεραν πως ασθενείς με χολολιθίαση κατανάλωναν μια μεγαλύτερη ποσότητα χοληστερόλης και ειδικότερα κορεσμένα λιπαρά οξέα.

Μια γαλλική έρευνα έδειξε μια θετική σχέση χολολιθίασης και συνολικής πρόσληψης κορεσμένου λίπους. Σε μια Ιταλική έρευνα, φάνηκε πως η πρόσληψη κορεσμένου λίπους συσχετίστηκε θετικά ενώ αντίθετα η πρόσληψη μονοάκορεστων λιπαρών οξέων συσχετίστηκε αρνητικά. Μάλιστα, στις γυναίκες φάνηκε να υπάρχει ένας μεγαλύτερος κίνδυνος από την κατανάλωση κορεσμένου λίπους από ότι στους άντρες. Από μια άλλη μια έρευνα στην ίδια χώρα καμιά σχέση δεν βρέθηκε μεταξύ συνολικού, κορεσμένου, μαονοακόρεστου και πολυακόρεστου διαιτητικού λίπους με την χολολιθίαση. Στα ίδια αρνητικά αποτελέσματα κατέληξαν άλλες δυο επιδημιολογικές έρευνες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είχαν κλινικές έρευνες σε ανθρώπους, όπως αυτή των Mendez-Sanchez που έδειξαν την σπουδαιότητα μια διατροφής αυξημένης σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα σε δίαιτα παχύσαρκων γυναικών που έχασαν βάρος . Συγκεκριμένα, φάνηκαν ευεργετικά αποτελέσματα στην σύνθεση της χολής και μάλιστα ο χρόνος κρυσταλλοποίησης της χοληστερόλης μειώθηκε σημαντικά στο placebo group ενώ σε αυτό των (n-3) πολυακόρεστων λιπαρών οξέων δεν άλλαξε.

Σε μια άλλη πρόσφατη κλινική έρευνα, όπου συμμετείχαν ασθενείς μετά από χολοκυστεκτομή, συγκρίθηκε ο δείκτης κορεσμού της χοληστερόλης μετά από μια διατροφή πλούσια σε ηλιέλαιο και μια πλούσια σε πολυακόρεστα. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως στην διατροφή πλούσια με ελαιόλαδο ο δείκτης κορεσμού μειωνόταν. Ενδιαφέρον θα είχε εάν τα ίδια αποτελέσματα προέκυπταν και σε υγιείς ανθρώπους.

Χοληστερόλη

Η μέση καθημερινή διαιτητική πρόσληψη της χοληστερόλης στην δυτική διατροφή είναι περίπου 300-500 mg. Πάνω από το διπλάσιο από αυτήν την ποσότητα της χοληστερόλης είναι πιθανόν να εκκρίνεται από τον βλεννογόνο διαμέσου της χολής και ένα υπολογισμένο ποσό 300 mg αντλείται από εντερικά κύτταρα.

Ενώ έχει προταθεί πως μια υψηλή πρόσληψη χοληστερόλης είναι δυνατόν να συντελεί στην δημιουργία χολόλιθων, τα αποτελέσματα επιδημιολογικών ερευνών δεν δείχνουν κάποια θετική συσχέτιση χοληστερόλης και χολολιθίασης. Μάλιστα, έρευνα στην Ιταλία έδειξε αντίστροφη συσχέτιση της διαιτητικής χοληστερόλης με την λιθογένεση στην χοληδόχο κύστη. Θετική συσχέτιση βρέθηκε σε έρευνα στην Βόρεια Ινδία.

Φυτικές ίνες

Ένας μεγάλος αριθμός επιδημιολογικών ερευνών έχει δείξει πως η κατανάλωση φυτικών ινών είναι δυνατόν να προστατεύει από την χολολιθίαση ενώ κάποιες άλλες δεν έδειξαν κάποια θετική συσχέτιση με αποτέλεσμα να είναι ακόμη αντικρουόμενες οι απόψεις για το ρόλο των φυτικών ινών. Σε μια προοπτική έρευνα στην Ιταλία, διαπιστώθηκε μια σημαντικά αρνητική συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης φυτικών ινών και της χολολιθίασης. Στα ίδια αποτελέσματα κατέληξαν και οι έρευνες των Misciagna και Alsaif. Όμως, καμία απολύτως συσχέτιση δεν διαπιστώθηκε σε κάποιες άλλες επιδημιολογικές έρευνες

Οι φυτικές ίνες είναι δυνατόν να προστατεύουν μέσω της μείωσης του κορεσμού της χοληστερόλης στην χολή μέσω της αυξημένης δραστικότητα της 7α-υδροξυλάσης της χοληστερόλης η οποία αυξάνει την σύνθεση χολικών οξέων που συντελεί σε αυξημένη διαλυτότητα της χοληστερόλης στην χολή. Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη πως μια διατροφή σε χαμηλές φυτικές ίνες είναι συνήθως υψηλή σε απλά σάκχαρα και σε λίπος. Επομένως, θα πρέπει να εξεταστεί έως μια ανεξάρτητη επίδραση, αυτή των φυτικών ινών στην δημιουργία της χολολιθίασης.

Αλκοόλ

Πολλές επιδημιολογικές κλινικές έρευνες έχουν δείξει πως μια μέτρια κατανάλωση αλκοόλ είναι πιθανό να προστατεύει από τον σχηματισμό χολόλιθων. Ο μηχανισμός που εικάζεται να πραγματοποιείται στην προκειμένη περίπτωση είναι μέσω της επίδρασης της λιθογένεσης της χολής. Καταρχήν παρατηρήθηκε μείωση του κορεσμού της χοληστερόλης μέσω της μετατροπής της σε χολικά άλατα. Επίσης, είναι δυνατόν η κατανάλωση του αλκοόλ να διεγείρει το άδειασμα της χοληδόχου κύστης καθώς επίσης αυξάνοντας και το γέμισμα της. Ακόμη το αλκοόλ είναι δυνατόν να επηρεάζει μέσω της μείωσης της συγκέντρωσης της χολής εμποδίζοντας την απορρόφηση του νερού και των ηλεκτρολυτών από τον βλεννογόνο της χοληδόχου κύστης. Όλοι οι παραπάνω μηχανισμοί φαίνονται να λειτουργούν καλύτερα με μια συστηματική παρά με μια σπάνια κατανάλωση αλκοόλ.

Στην μεγάλη επιδημιολογική έρευνα των Νurse’s Health Study, βρέθηκε πως συγκριτικά με τις γυναίκες που δεν κατανάλωναν αλκοόλ εκείνες που κατανάλωναν 0.1-4.9, 5-14.9, 15-29.9, 30-49.9 είχαν πολυπαραγοντικό κίνδυνο για χολοκυστεκτομή 0.95, 0.86, 0.80, 0.67 και 0.62. Επίσης, όλα τα αλκοολούχα ποτά σχετίστηκαν με το ρίσκο χολοκυστεκτομής .

Στην έρευνα των Caroli και συνεργατών, βρέθηκε πως τα κρούσματα της χολολιθίασης ήταν στατιστικά σημαντικά πιο αυξημένα σε ασθενείς που απείχαν τελείως από το αλκοόλ σε σχέση με εκείνους που κατανάλωναν μια ποσότητα αλκοόλ της τάξεως των 20-40 mg/ημέρα. Επίσης, προοπτική έρευνα της Ιταλίας βρέθηκε πως το αλκοόλ ασκεί μια προστατευτική δράση στους άντρες.

Καφές

Ο καφές είναι ένα από τα πιο δημοφιλή ροφήματα σε όλο τον κόσμο. Έχει φανεί πως ο καφές επηρεάζει την απελευθέρωση χολοκυστοκινίνης, αυξάνει την κινητικότητα της χοληδόχου κύστης και μειώνει την απορρόφηση υγρών και των ηλεκτρολυτών από την χοληδόχο κύστη. Για τον λόγο αυτό έχουν γίνει αρκετές επιδημιολογικές έρευνες για να βρεθεί ένας πιθανός προστατευτικός ρόλος κατανάλωσης καφέ με τον κίνδυνο της χολολιθίασης.

Κατά την διάρκεια της Health Professional Follow up έρευνας, μια προοπτική έρευνα βρέθηκε πως συγκρίνοντας με άντρες που δεν κατανάλωναν καθόλου καφέ από το 1986 ως το 1990, ο σχετικός κίνδυνος σε σχέση με αυτούς που κατανάλωναν 4 ή περισσότερες κούπες ήταν 0,55. Σε αντίθεση, ο decaffeine καφές δεν σχετίστηκε με χαμηλό σχετικό κίνδυνο. Εξετάζοντας τα αποτελέσματα της Τhird National Health and Nutrition Examination Survey από το 1988-1994 ο επιπολασμός όλων συνολικά των ασθενειών της χοληδόχου κύστης δεν σχετίστηκε με την κατανάλωση του καφέ τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες. Όμως, ανάμεσα στις γυναίκες ένας μειωμένος επιπολασμός παλιότερα διαγνωσμένης ασθένειας της χοληδόχου κύστης βρέθηκε με αυξανόμενη κατανάλωση καφέ.

Βιταμίνες και μέταλλα

Γενικότερα, υπάρχουν λίγες επιδημιολογικές έρευνες που να συνδέουν βιταμίνες και μέταλλα με χολολιθίαση. Σε μια πρόσφατη κλινική μελέτη του 2004, μελετήθηκαν 4 κύρια μικροθρεπτικά αντιοξειδωτικά συστατικά στον ορό ασθενών με χολολιθίαση. Το πηλίκο βιταμίνης/χοληστερόλης ήταν πολύ χαμηλότερο σε ασθενείς από ότι στους υγιείς ανθρώπους της έρευνας όπως επίσης και οι συγκεντρώσεις του β-καροτένιου, της βιταμίνης C αλλά όχι του σεληνίου.

Επιπλέον, σε μια πιλοτική έρευνα που μελέτησε την λήψη αντιοξειδωτικών από ασθενείς με χολόλιθους βρέθηκε πως αυτοί είχαν στατιστικά σημαντικά μειωμένη πρόσληψη α- τοκοφερόλης, βιταμίνης D, νιασίνης και ψευδαργύρου. Ακόμη σε μια προοπτική έρευνα που έγινε με συμπλήρωμα ασκορβικού οξέος σε 2744 μεταεμμηνοπαυσιακές γυναίκες βρέθηκε πως το συμπλήρωμα ασκορβικού οξέος μείωσε τον επιπολασμό της ασθένειας της χοληδόχου κύστης. Όμως, στην συγκεκριμένη έρευνα τα άτομα που κατανάλωναν ασκορβικό οξύ είχαν και μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ, που όπως προαναφέρθηκε προστατεύει από την χολολιθίαση.

Συμπεράσματα

Oι έρευνες, οι οπoίες χρησιμοποιήθηκαν σε αυτήν την ανασκόπηση δεν παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για τον ρόλο της ενεργειακής πρόσληψης ή της λήψης λίπους και χοληστερόλης. Όμως, διαφαίνεται μια θετική συσχέτιση των απλών υδατανθράκων και της απότομης απώλειας βάρους και μια αντίστροφη συσχέτιση με τις φυτικές ίνες, το αλκοόλ και τον καφέ. Παράγοντες οι οποίοι δεν έχουν μελετηθεί πλήρως είναι τα λιπαρά οξέα, τα αντιοξειδωτικά και γενικότερα οι βιταμίνες και μέταλλα.

Παρά το γεγονός πως δεν έχουν γίνει συγκεκριμένες διαιτητικές συστάσεις για την μείωση του κινδύνου της χολολιθίασης, φαίνεται πως συστάσεις για την πρόσληψη άλλων ασθενειών, συνδέονται και για την χολολιθίαση. Αυτές, περιλαμβάνουν την κατανάλωση φρούτων, λαχανικών με μείωση των λιπαρών και των γλυκών και με κατανάλωση καφέ και αλκοόλ με μέτρο. Ακόμη, η απώλεια βάρους θα πρέπει να ιδιαίτερα προσεκτική και συντηρητική. Επομένως, μια γενικότερα ισορροπημένη διατροφή που μειώνει τον κίνδυνο άλλων ασθενειών, είναι δυνατόν να προστατεύει εξ’ ίσου το ίδιο από την παθολογική κατάσταση της χολολιθίασης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Acalovschi M. Cholesterol gallstones: from epidemiology to prevention. Postgrad Med J 2001;77:221-9.

Vogt D. Gallbladder disease: An update on diagnosis and treatment. Cleveland J Clin Med; 69:977-84.

Aerts R, Penninckx F. The burden of gallstone disease in Europe. Aliment Pharmacol Ther 2003; 18 (Suppl. 3): 49–53.

Torgerson J, Lindroos A, Naslund I, Peltonen M. Gallstones, Gallbladder Disease, and Pancreatitis: Cross-Sectional and 2-Year Data From the Swedish Obese Subjects (SOS) and SOS Reference Studies. Am J Gastroenterol; 1998: 1032-41.

Pancorbo C, Carballo F, Harcajo P, et al. Prevalence and associated factors for gallstone disease : Results of a population survey in Spain. J Clin Epidemiol 1997; 50:1347-55.

Sadeghat M. Prevalence of gallstone disease in Iran. J. Gastroenterol. Hepatol. 2001; 16: 564–7.

Everhart J, Yeh F, Lee E, et al.. Prevalence of Gallbladder Disease in American Indian Populations: Findings from the Strong Heart Study. Hepatology 2002; 35:1507- 12.

Moro P, Checkley W, Gilman R, Cabrera R, Lescano A, Bonilla J Silva B. Gallstone disease in Peruvian coastal natives and highland migrants. Gut 2000;46;569-73.

Bateson M. Gallstones and cholecystectomy in modern Britain. Postgrad Med J 2000;76:700–3

Devesa F, Ferrando j, Galdentey M, et al. Cholelithiasic Disease and Associated Factors in a Spanish Population. Dig Dis Sci 2001;46:1424-36.

Ruhl C, Everhart J. Association of Diabetes, Serum Insulin, and C-Peptide With Gallbladder Disease. Hepatology 1997; 31:2.

Santis A, Attili A, Gorradini S, et al. Gallstones and Diabetes: A Case-Control Study in a Free-Living Population Sample. Hepatology 1997; 787-91.

Heaton K, Emmett P, Misciagna G, Trevisan M. Insulin and gall stones. Gut 2001;48:737–42.

Grundy S. Cholesterol gallstones: a fellow traveler with metabolic syndrome? Am J Clin Nutr 2004;80:1–2.

Lindseth G,Yellow Bird-Baker M. Risk Factors for Cholelithiasis in Pregnancy. Research in Nursing & Health, 2004, 27, 382–91.

Masclee M, Vu M. G allbladder motility in inflammatory bowel diseases. Dig Liver Dis 2003; 3: 35S-38S.

Erpecum K, Henecouwen B. Intestinal aspects of cholesterol gallstone formation. Dig Liver Dis 2003; S8–S11.

Sarin S, Negi V, Dewan R, Sasan S, Saraya A. High Familial Prevalence of Gallstones in the First-Degree Relatives of Gallstone Patients.

Tseng M, Everhart J, Sandler R. Dietary intake and gallbladder disease: a review. Public Health Nutr;1999:161-72.

Zubler J, Geoffrey M, Sandra Y, Graham R, Rosenthal T. Natural history of asymptomatic gallstones in family practice office practices. Arch Fam Med1998;7: 230-3.

Sood B, Kalra N, Gupta S, et al. Role of sonography in the diagnosis of gallbladder perforation. J Clin Ultrasound 2002; 30: 270-4.

Kratzer W, Andrew R, Kachele V. Prevalence of Gallstones in Sonographic Surveys Worldwide. J Clin Ultrasound 1999; 1: 1-7.

Arpstein, Carey. Pathogenesis of gallstones: A parsimonious hypothesis. Eur J Clin Inv 1996; 26: 343-53.

Caroli F, Deveau C, Peten M, et al. Cholelithiasis and dietary risk factors. An epidemiological investigation in Vidauban, Southeast France. Dig Dis Sci; 43: 2131–7, 1998.

TandonR, Saraya A, Sushma P, Kapur B. Dietary Habits of Gallstone Patients in Northern India: A Case Control Study. J Clin Gastroenterology 1996;22:23-7.

Alsaif M. Variations in Dietary Intake Between Newly Diagnosed Gallstone Patients and Controls. Pakistan Journal of Nutrition 2005;1: 1-7.

Tseng M, Devellis R, Maurer K, et al. Food intake patterns and gallbladder disease in Mexican Americans. J. Public Health 1999; 3:233-43.

Misciagna G, Centonze S, Leoci C, et al. Diet, physical activity, and gallstones—a population-based, case control study in southern Italy. Am J Clin Nutr 1999;69:120–6.

Attili A, Scafato E, Marchioli M, et al. Diet and Gallstones in Italy: The Cross-Sectional MICOL Results. Hepatology 1998;27: 1492-8.

Attili A, Capocaccia R, Festi D, et al. Factors Associated With Gallstone Disease in the MICOL Experience. Hepatology 1997;4: 809-18.

Sanchez N, Lizardi-Cervera J, Uribe M. Prevention of Gallstones during Weight Reduction. Am college of Physicians 1996; 124: 533.

Wudel J, Wright K, Debelac J, et al. Prevention of Gallstone Formation in Morbidly Obese Patients Undergoing Rapid Weight Loss: Results of a Randomized Controlled Pilot Study. Journal of surgical research 2002; 102: 50-6.

Gebhard R, Prigge W, Ansel W, et al. The Role of Gallbladder Emptying in Gallstone Formation During Diet-Induced Rapid Weight Loss. Hepatology 1996;24: 544-8.

Weinsier R, Wilson L, MD, Lee J. Medically Safe Rate of Weight Loss for the Treatment of Obesity: A Guideline Based on Risk of Gallstone Formation.Am J Med. 1995; 98: 115-7.

Vezina W, Grace M, Hutton L, et al. Similarity in Gallstone Formation from 900 kcal/day Diets Containing 16 g vs 30 g of Daily Fat Evidence that Fat Restriction Is Not the Main Culprit of Cholelithiasis During Rapid Weight Reduction. Dig Dis Sci 1998;43:554-561.

Shiffman M, Kaplan G, Kaplan V, Vickers F. Prophylaxis against Gallstone Formation with Ursodeoxycholic Acid in Patients Participating in a Very-Low-Calorie Diet Program. Am college of Physicians 1995;122: 899-905.

Syngal S, MD, Coakley E , Willett W, et al. Long-Term Weight Patterns and Risk for Cholecystectomy in Women. Ann Intern Med. 1999;130:471-7.

Dolores M, Gonzalez V, Serrano P, et al. Effect of the type of dietary fat on biliary lipid composition and bile lithogenicity in humans with cholesterol gallstone disease. J Nutr 2005; 21: 339-47.

Sanchez M, Gonzalez V, Aguayo P, et al. Fish Oil (n-3) Polyunsaturated Fatty Acids Beneficially Affect Biliary Cholesterol Nucleation Time in Obese Women Losing Weight. J. Nutr. 2001; 131: 2300–3.

Leitzmann F, Chung-Jyi Tsai, Stampfer Meir J, et al. Alcohol consumption in relation to risk of cholecystectomy in women. Am J Clin Nutr 2003;78:339–47.

Leitzmann M, Willet W, Rimm E, et al. A prospective study of coffee consumption and the risk of Symptomatic gallstone disease in men. JAMA 1999; 281: 2106- 12.

Ruhl C, Everhart J. Association of Coffee Consumption with Gallbladder Disease. Am J Epidemiol 2000; 152: 11.

Worthington H, Hunt LP, McCloy RF, Ubbink J, Braganza J. Dietary antioxidant lack, impaired hepatic glutathione reserve, and cholesterol gallstones. Clinica Chimica Acta 2004; 349: 157–65.

Worthington H, Hunt LP, McCloy RF., et al. A Pilot Study of Antioxidant Intake in Patients with Cholesterol Gallstones. J Nutr 1997;13:118-27.

Simon A, Grady D, Michael C. Snabes, Fong J, B. Hunninghake D. Ascorbic Acid Supplement Use and the Prevalence of Gallbladder Disease. J Clin Epidemiol 1998; 51: 257–65.

  • Κωνσταντίνος Κούτσικας
    Κωνσταντίνος Κούτσικας Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, Μ.Sc.

    Ο Κων/νος Κούτσικας είναι Διαιτολόγος – Διατροφολόγος με μεταπτυχιακό δίπλωμα (Μ. Sc.) στην Κλινική Διατροφή και συγγραφέας του Ελληνικού Χορτοφαγικού βιβλίου «Κρέας; Όχι ευχαριστώ!». Παρέχει εξατομικευμένες διαιτολογικές υπηρεσίες στο γραφείο του, στη Θεσσαλονίκη.

ΣΧΟΛΙΑ
Η medNutrition σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.