742
Ψυχολογία

Σημαντικά στοιχεία για τη νευρογενη βουλιμία

01 Ιουνίου 2008
της Αστερίας Σταματάκη
nevrogenis voulimia

Photo source: www.bigstockphoto.com

Η νευρογενής βουλιμία είναι μια διαταραχή λήψης τροφής. Πρωτοπεριγράφτηκε το 1979 από το Russel σαν συγγενές νόσημα της ψυχογενούς ανορεξίας.

Διαγνωστικά κριτήρια της νευρογενής βουλιμίας:

  • επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας (τουλάχιστον 2 επεισόδια υπερφαγίας την εβδομάδα,για 3 συνεχόμενους μήνες)
  • εμμονή με το βάρος και το σχήμα του σώματος
  • φόβος ότι δεν μπορούν να σταματήσουν να τρώνε
  • πρόκληση εμετού,χρήση καθαρτικών, διουρητικών,τήρηση νηστείας, έντονη φυσική δραστηριότητα

Συνήθως τα επεισόδια υπερφαγίας διαρκούν λιγότερο από 2 ώρες. Τα τρόφιμα που καταναλώνονται συνήθως κατά τα επεισόδια υπερφαγίας είναι πλούσια σε θερμίδες όπως παγωτά, καραμέλες, αρτοσκευάσματα.

Τα άτομα που πάσχουν από βουλιμία είναι συνήθως τελειομανή, με εμμονή στο βάρος τους. Είναι συνήθως φυσιολογικού βάρους και περιστασιακά υπέρβαρα. Η κατάθλιψη καθώς και απόπειρες αυτοτονίας είναι συχνές μεταξύ των βουλιμικών ατόμων.

Η συχνότητα εμφάνισης της ψυχογενούς βουλιμίας στο γενικό πληθυσμό είναι 3-6%. Εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες από ότι στους άντρες. Μεμονωμένα επεισόδια υπερφαγίας χωρίς να πληρούν τα κριτήρια διάγνωσης έχουν αναφερθεί στο 40% των γυναικών.

Η αιτιοπαθογένεια της νόσου είναι πολυπαραγοντική. Έρευνες έχουν δείξει ότι στη γένεση της βουλιμίας παίζει ρόλο η σεροτονίνη και η νορεπινεφρίνη. Σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση του συνδρόμου παίζει η προσωπικότητα του ασθενούς, η οικογενειακή κατάσταση,η επίδραση των ΜΜΕ. Μερικά συμπτώματα της βουλιμίας είναι το πρήξιμο των σιελογόνων αδένων, η καταστροφή των δοντιών, οι ηλεκτρολυτικές διαταραχές. Τα άτομα αυτά χρειάζονται ψυχιατρική και διαιτολογική παρακολούθηση

Ο αρχικός στόχος των διαιτητικών συστάσεων στη βουλιμία είναι η ενθάρρυνση σταθεροποίησης των διατροφικών συνηθειών έτσι ώστε ο ασθενής να έχει τον έλεγχο της υπερφαγίας. Στα αρχικά στάδια δίνεται έμφαση συνήθως στη σταθεροποίηση του βάρους. Κατά τη διάρκεια των τελικών σταδίων της θεραπείας,όταν ο ασθενείς έχει ρυθμίσει τις διαιτητικές του συνήθειες και αισθάνεται πιο σίγουρος για τον έλεγχο της διατροφικής του συμπεριφοράς ενώ διατηρεί σταθερό το βάρος του, η ανάγκη για ένα πρόγραμμα απώλειας βάρους μπορεί να επαναξιολογηθεί.

  • Αστερία Σταματάκη Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, M.Sc.
×
×