748
Παθήσεις Πεπτικού

Στομαχικές περιπέτειες

24 Απριλίου 2011
του Κώστα Τόμπρα

Είμαι 26 χρονών και υπηρετώ ως κοπρίτης - μη παραγωγικός υπάλληλος, στην Αθήνα. Πριν δυο χρόνια περίπου στις αρχές Μαρτίου, έχοντας πάρει κάποια οφειλόμενα ρεπό από την υπηρεσία μου, επισκέφτηκα το χωρίο μου στην Πελοπόννησο να δω την οικογένεια μου και να συναντήσω τους παιδικούς μου φίλους και συμμαθητές.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Φτάνοντας στο πατρικό μου, αμέσως κανόνισα με παρέα να βγούμε το βράδυ έξω να διασκεδάσουμε. Όπερ και εγένετο. Περί τις 2 η ώρα το βράδυ αποφασίσαμε να το διαλύσουμε, διότι ήταν Κυριακή και την επόμενη μέρα όλοι είχαν πρωινό ξύπνημα να πάνε στις δουλειές τους.  Αποχαιρέτησα την παρέα και έφυγα. Στον δρόμο έχοντας έντονο το αίσθημα της πείνας και την επιθυμία να φάω κάτι σε κρέας, είτε πιτόγυρο ήταν αυτό, είτε οτιδήποτε άλλο, πήγα στο μοναδικό σουβλατζίδικο που ήταν ανοικτό εκείνη την ώρα στην πόλη (τι το ήθελα ο κακόμοιρος). Μπαίνω μέσα χαρούμενος και λέω στην υπάλληλο, φτιάξε μου ένα σάντουιτς με γύρο, πατάτες, τυροσαλάτα, κέτσαπ. Τρώω το σάντουιτς και ξεκινάω να πάω στο σπίτι μου. Φθάνοντας στο σπίτι δεν πρόλαβα να ξεντυθώ και άρχισα να κάνω εμετούς και διάρροιες ασταμάτητα. Ωραία λέω την κληρονόμησα την σαλμονέλα και ποιος ξέρει τι άλλο, τρώγοντας από το συγκεκριμένο @@@μαγαζο. Σκέφτομαι … εντάξει, θα βγάλω ότι είναι να βγάλω και μετά θα ηρεμήσω και θα συνέλθω. Αμ δε, το στομάχι μου είχε «βαρέσει μπιέλα». Επειδή οι έμετοι και οι διάρροιες συνεχίζονταν και είχα πάρει την τουαλέτα αγκαλιά, λέω στον αδελφό μου να με μεταφέρει στο νοσοκομείο. Φθάνοντας στα επείγοντα του Νομαρχιακού νοσοκομείου συναντώ έναν ειδικευόμενο γιατρό να εκτελεί την εφημερία του νοσοκομείου.

Η διάγνωση; Οξεία γαστραντερίτιδα

Αυτό συνηθίζεται κατά κόρον στα επαρχιακά νοσοκομεία, οπού στα επείγοντα δεν υπάρχει ειδικευμένος γιατρός. Υπάρχει μονό στα χαρτιά και ειδοποιείται σε σοβαρό περιστατικό. Μπαίνοντας μέσα απευθύνομαι στον ειδικευόμενο γιατρό και του λέω τι συμβαίνει. Αυτός δίνει εντολή να μου βάλουν έναν ορό και με βάζουν σε ένα κρεβάτι. Οι έμετοι όμως και οι διάρροιες συνεχιζονταν. Από την απελπισία μου, γιατί δεν μπορούσα να σταθώ στην κυριολεξία, φώναζα στον γιατρό να με βοηθήσει και αυτός μου έλεγε υπομονή και θα περάσουν. Η υπομονή αυτή κράτησε μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας οπού μετά από τόσες ώρες σταμάτησαν τα συμπτώματα. Το απόγευμα της ιδίας μέρας έφυγα από το νοσοκομείο με την διάγνωση οξεία γαστρεντερίτιδα και κάποιες θεραπευτικές υποδείξεις. Γύρισα σπίτι μου καταβεβλημένος και αμέσως προσπάθησα να κοιμηθώ. Οι έμετοι και οι διάρροιες μπορεί να σταμάτησαν, αλλά από εκείνη την ημέρα απέκτησα συμπτώματα που μου έκαναν την ζωή πολύ δύσκολη, μα παρά πολύ δύσκολη. Ξυπνώντας, είχα έντονη την τάση για εμετό, την κοιλία μου να είναι φουσκωμένη χωρίς να έχω φάει τίποτα, τα υγρά από το στομάχι μου να κάνουν πάρτι και να φτάνουν μέχρι τον λαιμό μου, να με πονάει η κοιλία μου και γενικά να μην μπορώ να σταθώ καθόλου.

Την επόμενη μέρα γύρισα στην Αθηνά και επισκέφτηκα έναν ιδιώτη παθολόγο, υστέρα από σύσταση ενός γείτονα μου και φίλου φαρμακοποιού. Πηγαίνοντας στο ιατρείο τού εξήγησα τι έπαθα και αυτός κάνοντας διάγνωση με το μάτι μου λέει, εντάξει μια οξεία γαστρεντερίτιδα είναι, πάρε ένα σιρόπι και θα σου περάσει. Εγώ, όμως δεν μπορούσα να φάω τίποτα, ούτε καν να πιω νερό γιατί μου ερχόντουσαν όλα στον λαιμό και ήθελα να κάνω εμετό. Παίρνω το σιρόπι αυτό για δύο μέρες, καμία βελτίωση. Επιχείρησα να φάω κάτι και  μόλις έφαγα άρχισα να κάνω εμετό. Έτρεξα πανικόβλητος στον γείτονα μου και του λέω δεν μπορώ άλλο, τι να κάνω; Μου λέει ότι πρέπει να πάω σε γαστρεντερολόγο.

Μήπως ήταν γαστρίτιδα τελικά;

Μέχρι τότε οφείλω να ομολογήσω, ότι δεν ήξερα ότι υπάρχει τέτοια ειδικότητα. Έτσι μετέβηκα στα πολύ-ιατρεία της υπηρεσίας μου. Εκεί μου είπαν ότι δεν έχουμε τέτοια ειδικότητα, τώρα διορίστηκε ένας νέος γαστρεντερολόγος και θα έρθει από εβδομάδα να αναλάβει καθήκοντα. Παίρνω παραπεμπτικό και πηγαίνω σε κρατικό νοσοκομείο. Εκεί βρίσκω το γαστρεντερολόγο. Του εξηγώ τι έχω και ότι δεν αισθάνομαι καλά και δεν μπορώ να σταθώ και μου λέει κοιτώντας με απλά στα μάτια (μάλλον είναι καινούρια μέθοδος ιατρικής πρακτικής) δεν έχεις τίποτα, μια γαστρίτιδα είναι και θα σου περάσει, απλώς θέλει λίγο σωστή διατροφή και με διώχνει. Φεύγω από το νοσοκομείο, λέω … εντάξει θα έχει δίκιο, γιατρός είναι ξέρει. Αμ δε όμως, τα συμπτώματα συνεχίζονταν να γίνονται όλο και πιο έντονα. Στα τέλη Μάρτιου επισκέφτηκα μαζί με 2 φίλους μου συναδέλφους το Άγιο Όρος όπου καθίσαμε για 4 ημέρες. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης μας, τρώγοντας ένα λουκούμι που μας κέρασε ένας μοναχός άρχισαν τα συμπτώματα να γίνονται πολύ έντονα. Με μετέφεραν στο ιατρείο του Αγίου Όρους.

Ο γιατρός αντι να με ρωτήσει τι έχω με ρώτησε ποτέ θα φύγω και μου συνέστησε μόλις βγω από το Άγιο Όρος να επισκεφτώ κάποιον γαστρεντερολόγο. Φεύγοντας από το Άγιο Όρος περάσαμε από το πατρικό σπίτι του ενός συναδέλφου, για να πάρει κάποια πράγματα και να συνεχίσουμε το ταξίδι για Αθηνά. Συζητώντας με τον πατέρα του συναδέλφου για το πρόβλημα μου, μου λέει έχω έναν φίλο γαστρεντερολόγο σε άλλο κρατικό νοσοκομείο. Τηλεφωνήσαμε στο γιατρό και την επόμενη μέρα πήγα στο νοσοκομείο να με δει. Εκεί χωρίς να με εξετάσει και αυτός, μου λέει τα ιδία πράγματα όπως και στο προηγούμενο νοσοκομείο, δεν είναι τίποτα … γαστρίτιδα είναι την όποια έχει όλος ο κόσμος, πάρε ένα χάπι και θα γίνεις καλά. Παίρνω και αυτό το φάρμακο αλλά τίποτα.

Όλα συνεχίζονταν. Όλη την ημέρα είχα την αίσθηση ότι θέλω να κάνω εμετό, μόνο όταν κοιμόμουν ηρεμούσα. Πηγαίνοντας στο γείτονα μου και λέγοντας του ότι τα συμπτώματα συνεχίζονται και γίνονται ολοένα και χειρότερα, με στέλνει σε ένα φίλο του γαστρεντερολόγο, εδώ στην περιοχή που μένω, είναι πολύ καλός, αλλά δεν έχει σύμβαση με το δημόσιο, πρέπει να πληρώσω και είναι λίγο ακριβός. Πηγαίνω στο πρώτο ραντεβού, εξηγώ τι μου συμβαίνει και τι έχει συμβεί στο παρελθόν και αυτός δείχνει να μην με πιστεύει. Μου γράφει κάποιες εξετάσεις αίματος και να ξαναπάω. Κάνω τις εξετάσεις, ξαναπάω, μου λέει δεν είναι τίποτα, ψυχολογικά είναι όλα αυτά. Δηλαδή, με λίγα λογία με έβγαζε τρελό. Μου έκλεινε συνεχεία ραντεβού, πήγαινα αφού είχα πιει κάποια φάρμακα χωρίς αποτέλεσμα και πλήρωνα κάθε φορά επίσκεψη 80 ευρώ.

Πολύποδας στον οισοφάγο, γαστρίτιδα και δωδεκαδακτυλίτιδα

Στο τελευταίο ραντεβού ζήτησα να μου κάνει γαστροσκόπηση, να τελειώνουμε, να δούμε τι γίνεται στο στομάχι μου και έχω όλα αυτά τα συμπτώματα. Αρνήθηκε, λέγοντας μου ότι δεν χρειάζεται και μου έδινε κάποια φάρμακα να κάνω θεραπεία. Έπειτα από «τσακωμό», γιατί ήταν πολύ νευρικός, κανονίσαμε να κάνω γαστροσκόπηση πριν από το Πάσχα. Κάνοντας την γαστροσκόπηση ανακάλυψε έναν υπεραστικό πολύποδα στον οισοφάγο, γαστρίτιδα και δωδεκαδακτυλίτιδα. Βλέποντας τον πολύποδα κάλεσε έναν ογκολόγο από διπλανό ιατρείο και κουβέντιαζαν χαμηλόφωνα κοιτώντας τον πολύποδα. Εκεί, ομολογώ ότι φοβήθηκα παρά πολύ. Τους λέω αν είναι καρκίνος πείτε μου να το ξέρω, δεν θέλω να μου κρύψετε τίποτα. Μου λέει θα κάνουμε βιοψία και βλέπουμε, αλλά δε θα είναι τίποτα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου! Λέω αυτό ήταν, θα αποχωρήσω από τον μάταιο τούτο κόσμο νωρίς-νωρίς στα 25 μου χρονιά.

Είχα αδεία για το Πάσχα και λέω στο γιατρό αν είναι να παραμείνω Αθηνά, ώστε αν είναι κάτι σοβαρό να είμαι εδώ όταν βγει η βιοψία. Μου ανταπάντησε να φύγεις, να πας στο χωρίο σου και θα σε πάρω τηλέφωνο μόλις βγει η βιοψία. Έφυγα με βαριά κάρδια για το χωρίο μου. Ομολογώ ότι πέρασα το χειρότερο Πάσχα της ζωής μου γιατί ήμουν φοβισμένος ότι θα αποδημήσω εις Κύριον. Μετά το Πάσχα, με πήρε τηλέφωνο ο γιατρός και μου είπε ότι είναι καλοήθης ευτυχώς, ότι έχω Ελικοβακτηριδίου του πυλωρού και πρέπει να κάνουμε εκρίζωση. Εκεί άρχισε ένας νέος κύκλος επισκέψεων άνευ λόγου. Πήγαινα στο ιατρείο κουβεντιάζαμε για λίγο και έφευγα, ενώ δεν χρειαζόταν. Αποτέλεσμα, καλός γιατρός αλλά ότι οικονομίες είχα στην άκρη (περίπου 1000 ευρώ) μου τα έφαγε. Έκανα εκρίζωση του Ελικοβακτηριδίου αλλά τα συμπτώματα συνεχίζονταν. Επειδή δεν άντεχα άλλο οικονομικά να πηγαίνω σε αυτόν τον γιατρό, πήγα πάλι στα πολύ-ιατρεία να βρω αυτόν τον καινούριο γιατρό που λέγαμε. Μου έγραψε να κάνω έναν υπέρηχο και κάποιες εξετάσεις. Τα έκανα και αυτά. Μου συνέστησε τότε να απευθυνθώ σε κάποιο νοσοκομείο για καλυτέρα (προφανώς σαν καινούριος γιατρός δεν είχε και την ανάλογη εμπειρία). Εγώ πήγα σε δυο νοσοκομεία και με γράψαμε στα παλαιοτέρα των υποδημάτων τους να μην πω καμία πιο βαριά κουβέντα.

Εκρίζωση ελικοβακτηριδίου του πυλωρού, μετά τι;

Μια μέρα και ενώ βρισκόμουν στην υπηρεσία μου, πέρασα από προϊστάμενό, με τον οποίο διατηρούμε και φιλικές σχέσεις, για να διευθετήσω κάποιο υπηρεσιακό θέμα. Με είδε χάλια και όταν του εξήγησα τι έχω μου λέει περίμενε, πριν από λίγο είχε έρθει ένας γιατρός χειρούργος από μεγάλο ιδιωτικό Νοσοκομείο, τον εξυπηρέτησα και μου έχει υποχρέωση. Τον πήρε αμέσως τηλέφωνο και τον προλάβαμε στην έξοδο. Του εξήγησα τι έχω, και μου λέει πάρε τις εξετάσεις που έχεις κάνει μέχρι τώρα και έλα αύριο στο νοσοκομείο. Πράγματι, την επόμενη μέρα πήγα. Μόλις είδε τη γαστροσκόπηση με τον πολύποδα, άρχισε να μου λέει ότι πρέπει να μπω στο χειρουργείο να τον αφαιρέσουμε αφού είναι επικίνδυνος να μένει μέσα γιατί μπορεί να γίνει καρκίνος!

Τρομοκρατήθηκα. Του λέω είσαι σίγουρος, μου λέει ναι. Πρέπει να χειρουργηθείς εδώ, αλλά θα σου κοστίσει κάποια χρήματα και είναι λίγο ακριβή η επέμβαση. Είχε μια συμπεριφορά, λες και είσαι στη λαϊκή και προσπαθούν να σου πουλήσουν κάτι με το ζόρι. Με πίεζε να την κανονίζαμε εκείνη την στιγμή την εγχείριση. Εκεί κατάλαβα ότι ο τύπος αυτός έψαχνε για λεφτά, και δεν το είχε σε τίποτα να με βάλει στο χειρουργείο και να με ανοίξει λες και είναι χασάπης και είμαι πρόβατο. Του είπα θα περάσω αύριο να το συζητήσουμε. Φεύγοντας, σκεφτόμουν στο δρόμο αυτά που μου είχε πει και λέω: έχει γούστο να είναι έτσι, τι θα κάνω; Την επόμενη μέρα το πρωί με πήρε τηλέφωνο και με πίεζε να πάω στο νοσοκομείο να κανονίσουμε την εγχείριση. Έκλεισα το τηλέφωνο και δεν ξανά ασχολήθηκα. Αυτός όλη την ημέρα με έπαιρνε τηλέφωνο. 

Μέσα σε 2,5 μήνες είχα χάσει 25 από 96 κιλά που ήμουν τον Μάρτιο. Έφτασα στα μέσα Μαΐου να ζυγίζω 71 κιλά! Ήμουν σαν Αιθίοπας γιατί δεν μπορούσα να φάω. Έτρωγα μονό κομπόστες και σούπες. Αρχές Ιούλιου και ενώ βρισκόμουν στο χωρίο μου, επισκέφθηκα μια γαστρεντερολόγο στη μεγάλη κοντινή πόλη. Πηγαίνοντας εκεί και εξιστορώντας για άλλη μια φορά τι μου συμβαίνει αυτή μου είπε, επειδή δεν μένεις εδώ θα σε στείλω σε έναν γιατρό στην Αθηνά, ο όποιος είναι κάλος γιατρός και πάνω απ’ όλα κάλος άνθρωπος. Έτσι με έστειλε στο γιατρό που κυριολεκτικά με έσωσε και του χρωστώ τα πάντα. Ο καλύτερος άνθρωπος και ο καλύτερος επιστήμονας! Τον πηρά τηλέφωνο και τον επισκέφτηκα στο απογευματινό ιατρείο, οπού του εξιστόρησα τι μου συμβαίνει. Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που με άκουσε με προσοχή και καταλάβαινε τι περνούσα γιατί οι υπόλοιποι δεν με πίστευαν, απ’ όσο είχα αντιλήφθη, και δεν με πέρνανε στα σοβαρά.

Η λύση στο πρόβλημα

Πάνω απ’ όλα είναι ένας ευχάριστος άνθρωπος που μπορείς να μιλήσεις μαζί του σοβαρά αλλά και να κάνεις χιούμορ. Από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να με ηρεμήσει, αφού αντιλήφθηκε τι μου συμβαίνει. Ξεκινήσαμε και μια σειρά από εξετάσεις. Συζητώντας για τον πολύποδα, μου λέει δεν χρειάζεται να κανείς χειρουργείο, αφαιρείται ενδοσκοπικά με τη γαστροσκόπηση. Έτσι μια μέρα μετέβηκα στο κρατικό νοσοκομείο που εργάζεται για να αφαιρέσουμε τον πολύποδα. Κάνοντας την γαστροσκόπηση διαπιστώσαμε ότι ο πολύποδας είχε υποχωρήσει από μονός του. Πάλι καλα! Έκανα όλες τις εξετάσεις που υπάρχουν για το πεπτικό σύστημα και ο γιατρός έσκυψε πάνω στο πρόβλημα μου, χωρίς ποτέ να μου ζητήσει αντάλλαγμα (κοινώς ‘φακελάκι’), πάντοτε δίνοντας μου κουράγιο και εξηγώντας μου τι μου συμβαίνει. Η διάγνωση τελικά ήταν ότι πάσχω από μεταλοιμωδες σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, λειτουργική δυσπεψία, και παλινδρόμηση.

Ακλούθησα φαρμακευτική αγωγή και  τις οδηγίες του. Μου εξήγησε ότι τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν αλλά θα αργήσει να γίνει αυτό. Μετά από δυο περίπου χρονιά, τα συμπτώματα έχουν υποχωρήσει σημαντικά. Ευτυχώς, ο Θεός μου έστειλε αυτόν τον άγιο άνθρωπο και με θεράπευσε. Ίσως φανεί υπερβολικό αλλά τον νιώθω σαν αδελφό μου. Τον ευχαριστώ παρά πολύ, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου και εύχομαι να τον έχει καλά η Παναγία να βοηθά όλους τους ανθρώπους. Τέτοιους λαμπρούς επιστήμονες χρειαζόμαστε! Όχι τα χαμόγια που στον βωμό του χρήματος δεν υπολογίζουν την ανθρωπινή ζωή. 

Συμπέρασμα

Κλείνοντας, τα συμπεράσματα της περιπέτειάς μου είναι δυο: Πρώτο, πρέπει να προσέχουμε όταν τρώμε έξω. Τι τρώμε και από πού το τρώμε. Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγουμε δυσάρεστες εκπλήξεις είναι να μαγειρεύουμε μόνοι μας στο σπίτι. Εγώ, από τότε που έπαθα ότι έπαθα έχω γίνει καλύτερος από τον Μαμαλάκη. Δεύτερο, το μεγάλο πρόβλημα στο Ελληνικό Σύστημα Υγείας. Πολλοί γιατροί είτε βαριούνται είτε είναι ανίκανοι ή το μονό που τους νοιάζει είναι πως θα κερδοσκοπήσουν εκμεταλλευόμενοι τον ανθρώπινο πόνο. Ευτυχώς, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Αναδημοσίευση του άρθρου από  το περιοδικό "Ευεξία & Διατροφή" Μάρτιος - Απρίλιος , Τεύχος 48:6-7

  • Κώστας Τόμπρας
×

×