Πως αποφάσισες να γίνεις διαιτολόγος-διατροφολόγος;
Καθώς σπούδαζα στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Επιστήμη Τροφίμων κατάλαβα ότι με ενδιέφερε να πηγαίνω στο γυμναστήριο και μετά να ψάχνω τι πρέπει να καταναλώσω. Εν συνεχεία ήθελα να βλέπω οι επιλογές που κάνω τι αντίκτυπο έχουν στο σώμα μου. Επίσης κατάλαβα ότι μου άρεσε ιδιαίτερα η μεταλαμπάδευση των γνώσεων μου και η προσπάθεια να βοηθήσω τους ανθρώπους. Έχοντας ένα ισχυρό υπόβαθρο τόσο στην διατροφή του ανθρώπου όσο και στην διαδικασία παραγωγής όλων των τροφίμων αποφάσισα να εξελιχθώ και να πάω ένα βήμα παραπάνω βλέποντας πως η διατροφή επηρεάζει την ανθρώπινη υγεία, την σύσταση σώματος και την αθλητική απόδοση που ήταν και είναι ένας κλάδος που αγαπώ ιδιαίτερα.
Εξειδικεύστε σε κάποια συγκεκριμένη κατάσταση υγείας/πάθησης;
Ασχολούμαι με τα περισσότερα από τα διατροφικά περιστατικά (κλινικά και μη) ενώ εξειδικεύομαι περισσότερο στην αθλητική διατροφή (ενίσχυση απόδοσης, συμπληρωματολογία, μυϊκή υπερτροφία-αύξηση μυϊκής μάζας, μείωση λιπώδους μάζας), διατροφή στην σαρκοπενία και την οστεοπόρωση. Επίσης με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα η διατροφή στην εγκυμοσύνη και την περι-εμμηνόπαυση.
Πιστεύεις ότι είναι εφικτό να συνδυάσει κανείς μια ισορροπημένη διατροφή με την απαιτητική καθημερινότητα;
Πάντα υπάρχουν λύσεις για εκείνον που επιθυμεί, θέλει να προσπαθήσει και έχει προπάντων υπομονή. Η αρχή της αλλαγής είναι πάντοτε δύσκολη, όπως είναι η πρώτη πεταλιά στο ποδήλατο, η συνέχεια όμως αν επιμένουμε έχει μια πιο εύκολη ροή και εμείς γινόμαστε όλο και πιο έμπειροι και ανθεκτικοί στις όποιες αναποδιές και δυσκολίες. Συνήθως σπάμε σε κάποιον τον στόχο σε μικρότερα βήματα.
Το θέμα είναι να κάνουμε ένα μικρό βήμα, μία μικρή αλλαγή. Ισορροπημένη διατροφή σημαίνει μία διατροφή που προσφέρει όλα τα απαραίτητα μακροθρεπτικά και μικροθρεπτικά συστατικά προλαμβάνοντας διατροφικές πενίες. Για τον κάθε άνθρωπο η ισορροπημένη διατροφή είναι διαφορετική και χρήζει αναγκαιότητας να είναι βιώσιμη.
Πιστεύεις ότι οι λιγούρες υπονομεύουν την προσπάθεια ελέγχου του σωματικού βάρους;
Αν κοιτάξουμε την «λιγούρα» από την ρίζα της θα πούμε ότι ουσιαστικά είναι μία επιθυμία. Η επιθυμία για συγκεκριμένα τρόφιμα που συνήθως βρίθουν λιπαρών και/η ζάχαρης-αλατιού. Η επιθυμία τις περισσότερες φορές δεν είναι συνυφασμένη με την βιολογική πείνα. Το κατά πόσο θα ενδώσω σε αυτές τις λιγούρες έχει να κάνει με τους στόχους που έχω θέσει. Αν ο στόχος είναι η απώλεια βάρους τότε το να ενδίδω σε κάθε επιθυμία δεν θα με οδηγήσει εκεί που θέλω.
Ωστόσο το να δώσω κάποιες φορές στον εαυτό μου κάτι που λιγουρεύεται δεν είναι παράπτωμα ούτε κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί τιμωριτικά αν και εφόσον επιστρέψω ξανά στο πρόγραμμά μου. Η βιώσιμη διατροφή δεν είναι εκείνη που δεν περιλαμβάνει ποτέ ανθυγιεινές απολαύσεις αλλά σίγουρα αυτές οι στιγμές δεν μπορούν να είναι πολλές διότι τότε δεν βοηθάμε τον εαυτό μας αλλά σαμποτάρουμε την προσπάθειά του.
Πως αντιμετωπίζεις ο ίδιος/ η ίδια τις λιγούρες;
Με τα χρόνια εκπαιδεύεται κάποιος στην αυτοσυγκράτηση. Πιστεύω αυτό το έχω καταφέρει ενώ παράλληλα ο αθλητισμός με έχει βοηθήσει στο να λέω ότι εφόσον γυμνάζομαι οφείλω να δώσω στον εαυτό μου κάτι θρεπτικό και υγιεινό. Επίσης όταν ενδίδεις σε λιγούρες «πετάς» από την διατροφή σου άλλα τρόφιμα που είναι σημαντικά.
Αν υποκύπτεις συνέχεια φτάνει το τέλος της ημέρας και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις φάει φρούτα, τα λαχανικά λείπουν, οι διαιτητικές ίνες είναι ελάχιστες και αναρωτιέσαι ότι «μάλλον κάτι δεν πήγε σωστά σήμερα». Ωστόσο αν επιθυμώ πολύ κάτι θα το δώσω στον εαυτό μου αλλά σε πολύ μικρή ποσότητα. Αν θελήσω λόγου χάρη παγωτό, θα φάω ένα μικρό παγωτίνι και αυτό όχι συνέχεια.
Υπάρχει κάποια τεχνική διαχείρισης του συναισθηματικού φαγητού που πετυχαίνει πάντα στην καθημερινότητά σου (είτε για τον εαυτό σου, είτε για κάποιο μέλος της οικογένειάς σου)
Υπάρχουν πολλές τεχνικές τις οποίες οφείλουμε να επικοινωνούμε αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε άνθρωπος χρήζει αναγκαιότητας να επιλέξει αυτή που του ταιριάζει περισσότερο. Βάσει γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας το να κάνεις μία άλλη ενέργεια που θα σε βγάλει από τον φαύλο κύκλο μπορεί είναι βοηθητικό. Να βγεις για περπάτημα, να ακούσεις, να ακούσεις μουσική, να συνομιλήσεις με ένα φίλο. Ακόμη σε αυτό βοηθάει η ψυχοθεραπεία. Το να δουλέψεις δηλαδή με το συναίσθημα.
Δηλαδή το «τι νιώθω;» και το «Γιατί το νιώθω;» και να καταλήξεις μέσω της ψυχανάλυσης στην ρίζα του προβλήματος. Άλλοι τρόποι είναι να πεις ότι κάθε φορά που θέλω να φάω κάτι ενώ δεν πεινάω θα λέω ότι αξίζω την «γιορτή της απελευθέρωσης», ότι δηλαδή απελευθερώνομαι από αυτή την συνήθεια η οποία θα με φέρει πιο κοντά στην ζωή που επιθυμώ. Σίγουρα η γυμναστική και η ενασχόληση με δημιουργικές δραστηριότητες που έχουν ως απόρροια την μείωση του στρες μπορούν να βοηθήσουν αρκετά.