Εισαγωγή
Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 αποτελεί μια συχνή μεταβολική διαταραχή, κατά την οποία ο οργανισμός δυσκολεύεται να διατηρήσει φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Η σωστή διατροφή, η φαρμακευτική αγωγή, όταν χρειάζεται, αλλά και η συστηματική σωματική δραστηριότητα αποτελούν σημαντικά στοιχεία για τη διαχείρισή του.
Ανάμεσα στις διάφορες μορφές άσκησης, το περπάτημα είναι μια απλή και εύκολα εφαρμόσιμη δραστηριότητα που μπορεί να ενταχθεί στην καθημερινότητα χωρίς ιδιαίτερο εξοπλισμό ή προετοιμασία.
Γιατί έχει σημασία ο χρονισμός του περπατήματος;
Παράλληλα, γνωρίζουμε ότι τα επίπεδα γλυκόζης αυξάνονται φυσιολογικά μετά την κατανάλωση ενός γεύματος. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές να εξετάσουν εάν το περπάτημα σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να επηρεάσει διαφορετικά τη μεταγευματική γλυκόζη.
Σκοπός
Σκοπός της μελέτης ήταν να συγκριθεί η επίδραση δύο διαφορετικών τρόπων κατανομής 30 λεπτών καθημερινής βάδισης στη μεταγευματική γλυκαιμία ατόμων με διαβήτη τύπου 2.
Συγκεκριμένα, οι ερευνητές εξέτασαν εάν:
- 30 λεπτά περπάτημα μία φορά την ημέρα
- ή 3 περιόδους των 10 λεπτών περπατήματος, αμέσως μετά το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό
θα είχαν διαφορετική επίδραση στα επίπεδα γλυκόζης μετά τα γεύματα.
Μεθοδολογία
- Στη μελέτη συμμετείχαν 41 ενήλικες με διαβήτη τύπου 2. Η μελέτη είχε τυχαιοποιημένο crossover σχεδιασμό, ώστε κάθε συμμετέχων να δοκιμάσει και τις δύο παρεμβάσεις.
- Στην πρώτη παρέμβαση οι συμμετέχοντες έκαναν 30 λεπτά περπάτημα μία φορά την ημέρα, χωρίς συγκεκριμένη οδηγία ως προς τον χρονισμό σε σχέση με τα γεύματα.
- Στη δεύτερη παρέμβαση έκαναν συνολικά 30 λεπτά περπάτημα την ημέρα, κατανεμημένα σε τρεις περιόδους των 10 λεπτών, οι οποίες πραγματοποιούνταν εντός 5 λεπτών από την ολοκλήρωση κάθε κύριου γεύματος.
- Κάθε περίοδος παρέμβασης διήρκεσε 2 εβδομάδες. Για την καταγραφή της γλυκόζης χρησιμοποιήθηκε σύστημα συνεχούς παρακολούθησης γλυκόζης (continuous glucose monitoring, CGM), με καταγραφή ανά 5 λεπτά για 7 ημέρες κατά τη διάρκεια κάθε περιόδου.
Πώς αξιολογήθηκε η μεταγευματική γλυκαιμία;
Βασική έκβαση ήταν η μεταγευματική γλυκαιμία, η οποία αξιολογήθηκε μέσω της incremental area under the curve (iAUC), δηλαδή της συνολικής αύξησης της γλυκόζης πάνω από τη βασική τιμή μετά τα γεύματα.
Αποτελέσματα
- Η κατανομή των 30 λεπτών άσκησης σε τρεις δεκάλεπτες περιόδους μετά τα γεύματα είχε μεγαλύτερη επίδραση στη μεταγευματική γλυκαιμία σε σχέση με μία ενιαία περίοδο 30 λεπτών.
- Η συνολική μεταγευματική γλυκαιμική απόκριση, όπως εκφράστηκε μέσω της iAUC, ήταν περίπου 12% χαμηλότερη με το περπάτημα μετά τα γεύματα.
- Η διαφορά ήταν ακόμη μεγαλύτερη μετά το βραδινό γεύμα, όπου η iAUC ήταν περίπου 22% χαμηλότερη.
- Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης ότι η μείωση της γλυκαιμικής απόκρισης ήταν ιδιαίτερα σημαντική μετά το βραδινό, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο χρονισμός της σωματικής δραστηριότητας μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία σε περιόδους της ημέρας όπου η μεταγευματική γλυκόζη είναι υψηλότερη.
Συμπέρασμα
Η μελέτη έδειξε ότι η χρονική κατανομή της καθημερινής βάδισης μπορεί να επηρεάσει τη μεταγευματική γλυκαιμία σε άτομα με διαβήτη τύπου 2. Δηλαδή, η πραγματοποίηση 10 λεπτών περπατήματος μετά από κάθε κύριο γεύμα, με συνολικά 30 λεπτά άσκησης την ημέρα, ήταν πιο αποτελεσματική στη μείωση της μεταγευματικής γλυκαιμικής απόκρισης από μία ενιαία περίοδο 30 λεπτών περπατήματος σε μη συγκεκριμένο χρόνο.
Τι σημαίνουν τα ευρήματα και ποιοι είναι οι περιορισμοί;
Το εύρημα υποστηρίζει την ιδέα ότι, για τον έλεγχο της γλυκόζης, δεν έχει σημασία μόνο η συνολική διάρκεια της άσκησης, αλλά και το πότε πραγματοποιείται σε σχέση με την πρόσληψη τροφής. Ωστόσο, επειδή η παρέμβαση ήταν μικρής διάρκειας, τα αποτελέσματα αφορούν κυρίως τη βραχυπρόθεσμη μεταγευματική γλυκαιμία και δεν μπορούν από μόνα τους να αποδείξουν μακροπρόθεσμη μείωση των επιπλοκών του διαβήτη.
