Εισαγωγή
Η σοβαρή οξεία παγκρεατίτιδα (ΣΑΠ) και οι χρόνιες ηπατικές νόσοι συχνά συνοδεύονται από υποσιτισμό και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών. Αν και η παρεντερική διατροφή (ΠΝ) έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, η εντερική διατροφή (ΕΝ) υπερέχει, καθώς βελτιώνει τα κλινικά αποτελέσματα, μειώνει τις λοιμώξεις και προστατεύει τον εντερικό φραγμό. Η ΕΝ έχει επιπλέον ανοσοτροποποιητική δράση, διατηρεί την εντερική ομοιόσταση και περιορίζει τον κίνδυνο πολυοργανικής ανεπάρκειας (MOF) . Κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η πρώιμη ΕΝ είναι ασφαλής και αποτελεσματική σε ασθενείς με ΣΑΠ, ενώ ειδικά θρεπτικά συστατικά, όπως η γλουταμίνη και τα MCT, ενισχύουν την ανοχή και την αντιφλεγμονώδη δράση. Αντίθετα, η ΠΝ σχετίζεται με αυξημένες λοιμώξεις, κόστος και μεταβολικές διαταραχές.
Σκοπός
Η παρούσα μελέτη, διεξάγει μια ολοκληρωμένη ανάλυση και αξιολογεί την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της θεραπείας της EN και της PN στην σοβαρή οξεία παγκρεατίτιδα (SAP) και να παρέχουμε μια βάση τεκμηρίωσης για τη χρήση τους σε κλινικό περιβάλλον.
Μέθοδοι
Η μετα-ανάλυση ακολούθησε τις κατευθυντήριες γραμμές PRISMA χωρίς καταχωρημένο πρωτόκολλο. Η συστηματική αναζήτηση έγινε στις βάσεις PubMed, Web of Science, Wanfang και CNKI έως Νοέμβριο 2017, με όρους σχετικούς με σοβαρή οξεία παγκρεατίτιδα (SAP), εντερική (EN) και παρεντερική διατροφή (PN). Επιλέχθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές ή μελέτες κοόρτης με ασθενείς SAP που έλαβαν EN ή PN για >48 ώρες. Αποκλείστηκαν πειραματικές μελέτες, ανασκοπήσεις, σχόλια και μελέτες με δείγμα <30.
Η εξαγωγή δεδομένων έγινε από δύο ερευνητές με επίλυση διαφορών μέσω συζήτησης. Κύριο αποτέλεσμα ήταν η θνησιμότητα, ενώ εξετάστηκαν επίσης λοιμώξεις, επιπλοκές, χειρουργική επέμβαση και χρόνος νοσηλείας.
Η ποιότητα των μελετών αξιολογήθηκε με το εργαλείο κινδύνου μεροληψίας της Cochrane, ταξινομώντας τις μελέτες σε υψηλού, χαμηλού ή αβέβαιου κινδύνου μεροληψίας.
Αποτελέσματα
Η μετα-ανάλυση έδειξε σημαντικά μειωμένη θνησιμότητα στην ομάδα EN σε σχέση με την PN (RR=0,43, p=0,006). Επίσης, η EN συσχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά λοιμώξεων και επιπλοκών , καθώς και μειωμένη ανάγκη χειρουργικής επέμβασης (RR=0,52). Ο κίνδυνος πολυοργανικής ανεπάρκειας (MOF) ήταν παρόμοιος μεταξύ των δύο ομάδων. Η EN μείωσε σημαντικά και το μέσο χρόνο νοσηλείας κατά περίπου 3 ημέρες (MD=−2,93, p<0,001).
Συμπέρασμα
Η μετα-ανάλυση διαπίστωσε ότι η ΕΝ, αλλά όχι η παρεντερική χορήγηση, μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο θνησιμότητας, καθώς και τα ποσοστά λοιμώξεων και επιπλοκών, σε ασθενείς με σοβαρή οξεία παγκρεατίτιδα . Η υποστήριξη ΕΝ μείωσε το ποσοστό MOF και χειρουργικής επέμβασης. Συνεπώς, η ΕΝ συνιστάται ως η κύρια επιλογή για τη διαχείριση και τη θεραπεία ασθενών με σοβαρή οξεία παγκρεατίτιδα .
